Η λαϊκή ζωγράφος Γαρυφαλλιά Μπάρη

Τα ζωγραφικά έργα της Γαρυφαλλιάς Μπάρη ήταν από εκείνα που αιχμαλώτισαν το βλέμμα του κοινού στην αυλή της Δημοτικής Πινακοθήκης Ξάνθης, στη διάρκεια των φετινών Γιορτών Παλιάς Πόλης στις οποίες συμμετείχε για δεύτερη χρονιά.

Ζωγραφίζοντας με ιδιαίτερο τρόπο που οδηγεί σε ένα εντυπωσιακό αποτέλεσμα, τα έργα της φανερώνουν άλλη μια ναΐφ ζωγράφο που μέσα από τη λαϊκή ζωγραφική αποτυπώνει την ιστορία και την παράδοση των δύο τόπων της: του Φαναρίου Ροδόπης και της Μάκρης Αλεξανδρούπολης.

“Γεννήθηκα και τελείωσα το δημοτικό σχολείο στο Φανάρι“, εξηγεί η ίδια. “Η αγροτιά, τα χωράφια, οι εργασίες, οι αναμνήσεις που αποτυπώνονται στους πίνακες είναι από εκεί. Μετά πήγα στη Μάκρη Αλεξανδρούπολης από όπου κατάγεται ο πατέρας μου και από εκεί είναι τα ελαιόδεντρα“.

Εξιστορώντας παράλληλα τη (δραματική) ζωή και την επαφή της με την τέχνη, η κα Μπάρη λέει: “Η ζωγραφική είναι κάτι που μου άρεσε από μικρή, όπως και το διάβασμα. Μέχρι που νύχτωνε ήμουν μόνη στη βιβλιοθήκη της εκκλησίας του Φαναρίου και διάβαζα. Και παράλληλα ζωγράφιζα, όπου βρισκόμουν υπήρχαν χαρτιά. Παντρεύτηκα στη Μάκρη, έκανα δύο παιδιά, έζησα 25 χρόνια εκεί και έκτοτε μένω μεταξύ Μάκρης και Αλεξανδρούπολης. Έχασα τον γιο μου όταν ήμουν 37 ετών κι εκείνος μόλις 21, όταν τελείωσε τη στρατιωτική θητεία του. Και σε επτά χρόνια έχασα και τον σύζυγο. Και τότε, ζητώντας ψυχική βοήθεια πήγα στην εκκλησία της Αγίας Κυριακής Αλεξανδρούπολης γιατί πιστεύω πολύ. Ξεκίνησα να ζωγραφίζω εικόνες, το έκανα για ενάμιση χρόνο και από εκεί πήγα στη ζωγραφική για δυο-τρία χρόνια. Από τότε ζωγραφίζω συστηματικά“.

Για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νέοι

Η κα Μπάρη σχεδιάζει και ζωγραφίζει στο σπίτι της παιδικές αναμνήσεις, ανακαλώντας όλα όσα αποτυπώθηκαν στη μνήμη της από τα δύο χωριά της, χωριστά το καθένα ή και σε σύνθεση των δύο. “Όλα από το μυαλό, κάθομαι μπροστά, θυμάμαι, με το μάτι μετράω χωρίς να βλέπω κάτι” εξηγεί, λέγοντας ότι αυτή η τεχνοτροπία της βγήκε εντελώς μόνη της.

Έκανε πολλές εκθέσεις σε διάφορα μέρη του Έβρου, ενώ έργα της υπάρχουν σε Κωνσταντινούπολη και Ναύπλιο. Είναι αντιπρόεδρος στην ομάδα της Μάκρης γιατί ο γιός της ήταν ποδοσφαιριστής, βοηθάει τα παιδιά και ασχολείται με τα κοινά. Για πολλά χρόνια χάριζε τους πίνακές της σε συλλόγους και άτομα σε διάφορα μέρη.

Όσο για την προβολή και απήχηση του έργου της, λέει: “Ο κόσμος δείχνει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, ενθαρρυντικό είναι ότι δείχνει και η νεολαία. Είναι σαν παραμύθια, ειδικά στα μάτια των παιδιών που δεν τα ξέρουν, ενώ οι ηλικιωμένοι συγκινούνται βλέποντας εικόνες που έζησαν. Μου αρέσει να δείχνω το έργο στον κόσμο, να συγκινείται, δεν με νοιάζει αν πουληθεί κάτι“. Και κλείνει τη συνομιλία μας λέγοντας απλά: “Αυτό μου βγαίνει να κάνω, θα συνεχίσω το ίδιο, δεν μπορώ να λειτουργήσω αλλιώς“.