Λίγο μετά τον θάνατο και πριν από τη μεθαυριανή κηδεία του Αντώνη Λιβάνη, μια ματιά σε ένα βιβλίο που κυκλοφόρησε από τον εκδοτικό οίκο του για άλλη μία μεγάλη και πολυσύνθετη μορφή της χώρας.
Πρόκειται για μια ποιητική συλλογή την οποία επιμελήθηκε και προλογίζει η Ιουλίτα Ηλιοπούλου, σύντροφος και μούσα του Οδυσσέα Ελύτη. Μνήμες, σκέψεις, ποιήματα μελοποιημένα ή μη, ένα μέρος του ποιητικού (εκ του “ποιώ”) μεγαλείου του Μίκη Θεοδωράκη απλώνεται σ’ αυτή την καλαίσθητη έκδοση που συνοδεύεται από cd. Ένα μουσικό ντοκουμέντο στο οποίο ο συνθέτης διαβάζει τους “Χαιρετισμούς” και τη “Νεκρή εποχή”, με την υποβλητική μουσική υπόκρουση των “Χαιρετισμών” (1982) και της “Ραψωδίας για βιολοντσέλο και ορχήστρα”, όπως αυτή ηχογραφήθηκε το 1998 στο Μέγαρο Μουσικής της Αθήνας.
“Δεν είμαι ποιητής” γράφει με μετριοφροσύνη ο Μίκης Θεοδωράκης. “Όμως, όταν οι στίχοι άρχισαν να σφυροκοπούν το μυαλό μου, ένοιωσα πόσο οι λέξεις μπορεί να ντυθούν στο αίμα, πόσο μπορεί να με λυτρώσουν”. Κι όμως, αυτός είναι ο ορισμός της γέννησης ενός ποιητή, τίτλο που ο χαρισματικός συνθέτης διεκδικεί επάξια. Κι αυτό αποδεικνύεται εν μέρει από αυτό το πολύ καλό βιβλίο, το γεμάτο λυρισμό, αφηρημένες ή προσεκτικές ματιές, όνειρα και αγωνιστικό πνεύμα, που καταλήγουν στη μουσική.
“Πώς να μείνω αδιάφορος σ’ αυτή την πύρινη σύγκρουση, καμωμένη από τα στοιχεία μου, στοιχεία ονείρου και προσμονής;” γράφει ο συνθέτης. Και δεν έμεινε αδιάφορος σε καμιά στιγμή του πολυτάραχου βίου του. Μοναχά στο τέλος μάς τα μπέρδεψε όπως και άλλοι, προσβεβλημένος βαριά από την… επάρατη νόσο αρκετών καλλιτεχνών, συντασσόμενος μ’ εκείνους που άφησαν εκτεθειμένη μια ολόκληρη γενιά και μετάλλαξαν τους αγώνες, οδηγώντας τον κόσμο σε μια παθητική αγωνιστικότητα (ή σε μια αγωνιστική παθητικότητα, αν προτιμάτε). Για να μην πούμε κάτι βαρύτερο…