Η βραδιά ήταν μαγική. Σ’ αυτό ίσως συνετέλεσαν και το δροσερό αεράκι της τελευταίας Αυγουστιάτικης νύχτας, το λαμπρό αστέρι που έπεσε στα βουνά περνώντας πάνω από τη σκηνή στις 22.17, ο άψογος ήχος της συναυλίας (θα θυμάστε τα περσινά ηχητικά παρατράγουδα σε κάποιες συναυλίες της κεντρικής σκηνής), ο φωτισμός που προσαρμόστηκε στις από σκηνής οδηγίες του μεγάλου ερμηνευτή, η Μικτή Χορωδία του Κέντρου Πολιτισμού Δήμου Ξάνθης. Μα πάνω απ’ όλα ήταν ο ίδιος ο Βασίλης Λέκκας που για άλλη μια φορά έσκαψε βαθιά και έβγαλε όλη την τρυφερότητα, το ακατασίγαστο πάθος και το μεγαλείο που χαρακτηρίζουν τον αληθινό καλλιτέχνη. Μαγεύοντας και συμπαρασύροντας όσους άξιους συμπολίτες επέλεξαν να βρεθούν στην πλατεία Μητροπόλεως και όχι στα σκυλοτράγουδα ή τα μονότονα επαναλαμβανόμενα «ντου-ντουπ» που θυμίζουν ανθρωποθυσίες (μήπως δεν είναι άλλωστε;).
Ίδιος όπως τότε που τον πρωτοείδαμε εκστατικοί και αποσβολωμένοι στο «Λιόγερμα», την ιστορική μπουάτ της Θεσσαλονίκης πριν από τριάντα και βάλε χρόνια. Μας έπεισε ότι δεν πέρασε ούτε μέρα!…