Πρόσκληση να επισκεφτεί εργοστάσιο ως ένδειξη συμπαράστασης στους απεργούς, δέχτηκε από τον επικεφαλής του συνδικάτου εργαζομένων Andrea Brunori ο Sting και έδωσε μια μικρή συναυλία για τους 318 εργαζόμενους της βελγικής βιομηχανίας “Bekaert” που κινδυνεύουν με άμεση απόλυση λόγω κλεισίματος του εργοστασίου.
Αναφερόμενος στους εργαζομένους που κινδυνεύουν με άμεση απόλυση, ο Sting έγραψε τα ακόλουθα:
Το εργοστάσιο αγοράστηκε από την “Pirelli” πριν από περίπου εξήντα χρόνια, με σκοπό την παραγωγή συρμάτων από χάλυβα που χρησιμοποιούνται για την ενίσχυση των ελαστικών. Το εργοστάσιο έγινε το μεγαλύτερο και πιο το σημαντικό της περιοχής και για δεκαετίες έφερε θέσεις εργασίας και ευημερία στους κατοίκους (εκτός από μεγάλα κέρδη για την εταιρεία).
Στις 22 Ιουνίου 2018, έξι μήνες μετά τη λήξη αυτής της συμφωνίας, η “Bekaert” ειδοποίησε τους εργαζομένους για την απόφασή της να κλείσει το εργοστάσιο. Ο συνολικός αριθμός των εργαζομένων που απολύονται είναι 318 και η μέση ηλικία είναι άνω των πενήντα ετών. Εκτός αυτών, εβδομήντα εργαζόμενοι που συνεργάζονται με τη βιομηχανία θα μείνουν χωρίς δουλειά. Μέχρι σήμερα έχουν ξεκινήσει διαπραγματεύσεις για τη διαχείριση αυτής της δύσκολης μετάβασης. Επί του παρόντος το εργοστάσιο είναι κλειστό, οι εργαζόμενοι και η ένωση φρουρούν τις κλειστές πύλες κάθε μέρα. Μετά από αίτημα της ένωσης, επέλεξα να συμμετάσχω στην πικετοφορία το Σάββατο 18 Αυγούστου. Η σύζυγός μου Τρούντι και εγώ έχουμε ένα σπίτι στους λόφους πάνω από την πόλη και οι δύο αισθανόμαστε πολύ κοντά στον λαό του Figline, ο οποίος ήταν πολύ ευγενικός σε εμάς όλα αυτά τα χρόνια.
Υπήρχαν μόνο δύο πηγές απασχόλησης στην πόλη, ένα ορυχείο άνθρακα (τώρα κλειστό) και ένα ναυπηγείο στο τέλος του δρόμου (που μεγάλωσε) πολύ γνωστό, καθώς εκεί έχουν ναυπηγηθεί μερικά από τα μεγαλύτερα και καλύτερα πλοία στον κόσμο. Αλλά όταν η βρετανική ναυτική βιομηχανία μειώθηκε στη δεκαετία του ’80 και τη δεκαετία του ’90, το ναυπηγείο στο Wallsend έκλεισε αφήνοντας όλη την κοινότητα χωρίς δουλειά. Αυτή ήταν η έμπνευση για την εκπομπή μου “Το τελευταίο πλοίο”, που ταξίδεψε στη Βρετανία στις αρχές του τρέχοντος έτους.
Οι πολυεθνικές εταιρείες γνωρίζουν πώς να επωφεληθούν από τις κοινότητες που αναπτύσσονται γύρω από ένα χώρο εργασίας, δεν πρέπει να αναλάβουν την ευθύνη για τη βιωσιμότητα αυτών των κοινοτήτων; Μπορεί να είναι νόμιμο να κλείσετε ένα ολόκληρο εργοστάσιο για οικονομικούς λόγους, αλλά είναι σωστό; Τι θα κάνουμε εμείς οι άνθρωποι που δουλεύουμε αν δεν υπάρχει πια; Η ταυτότητα, η ανθρώπινη αξιοπρέπεια και η κοινότητα, αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της μακροοικονομικής εξίσωσης. Κατά τη γνώμη μου η οικονομία, αποσυνδεδεμένη για λόγους ευκαιρίας από τις βασικές ανθρώπινες ανάγκες, θα καταστεί μακροπρόθεσμα μη βιώσιμη. Ευχαριστώ τους ανθρώπους της “Figline”, τους εργάτες του εργοστασίου της “Bekaert” και τον δήμαρχο της πόλης, που μοιράστηκαν μαζί μου την ιστορία τους. Δεσμεύομαι να πω αυτή την ιστορία όπου νομίζω ότι μπορεί να είναι χρήσιμη.
πηγή: Ripes news
